माझ्या मनाची व्यथा.....

माझ्या या मनाची , काय सांगू व्यथा ,
कुठून सुरुवात करू , कळे न मज आता...(१)

जिच्यावर प्रेम केल , ती अशी का वागली ,
काचरूपी स्वप्नं माझी , क्षणात तोडून गेली ...(२)

त्या एका वर्षात , तुटलो मी सारा ,
प्रत्येक क्षणी शोधात होतो , मी प्रेमाचा आसरा ...(३)

त्यानंतर जगू कसे , उमगले नाही मना ,
वेड्यासारखा फिरत होतो , विचारात या जना...(४)

तहानलेला पक्षी जसा , पाण्यासाठी तडफडतो ,
तसाच मी तिच्यासाठी , स्वताशी झगडत होतो ...(५)

प्रत्येक व्यक्ती जसा , पावसाची वाट पाहत असतो,
तिच्या एका झाल्केसाठी , मी दिवसभर झुरत होतो...(६)

अचानक कधी दिसली , तर एवढा आनंद झाला ,
काळजाचे ठोके चुकले, तरी कळले नाही मला...(७)

पण हा आनंद , क्षणात भंग झाला ,
समोर येऊनही तिनं , बघितलाच नाही मला...(८)

त्याक्षणी माझा मन , एकदम थक्क झाले ,
हृदयात काहीतरी बोचलं , असेच एकदम वाटले...(९)

प्रेम हे असेच असते का , मी मनाला विचारला ,
मन हि हसत उत्तरला , " प्रेम हे असच असतं,प्रेम हे असच असतं..प्रेम हे शेवटी आंधळ्च असतं "...(१०)